Valid XHTML 1.0 Transitional



strona główna
warto zobaczyć w powiecie!
trasy i wycieczki po powiecie
wpisz się na księgę gości!
materiały do pobrania
mapka powiatu
linki do ciekawych stron
publikacje użyte do stworzenia strony
kontakt z autorem
współpraca, partnerzy, reklama
Zamki i Pałace Województwa Łódzkiego
W Środku Polski


Trasy


Trasa Północna - gmina wiejska Pabianice, Konstantynów Łódzki, gmina Lutomiersk




otwórz mapkę w dużej rozdzielczości


Trasa obejmuje północną część powiatu pabianickiego, wiedzie przez gminę Lutomiersk (największa w powiecie), miasto Konstantynów Łódzki, oraz częściowo przez gminę wiejską Pabianice. Obszar ten jest bogaty w różnorodność i bogactwo ciekawych form przyrodniczych, oraz zabytkowych obiektów architektury. Jest to teren najbardziej oddalony od stolicy powiatu. W związku z długością trasy, podzielona ona jest na dwa warianty: dłuższy i krótszy. Oba można ze sobą połączyć, lub realizować osobno, ponieważ mają wspólną część początkową, jednak różnią się drogą powrotną, a wariant drugi odgałęzia się ponadto od krótszej trasy i wiedzie w głąb gminy Lutomiersk.

Wyjeżdżamy ulicą Lutomierską w Pabianicach i kierujemy się w stronę Konstantynowa. Po kilku kilometrach docieramy do Górki Pabianickiej, starej wsi wchodzącej niegdyś w skład włości pabianickich. W międzyczasie możemy się odwrócić za siebie i obejrzeć panoramę Pabianic z dominującym na pierwszym planie kościołem Najświętszej Marii Panny. W Górce Pabianickiej znajduje się neogotycki kościół pw. św. Marcina i Magdaleny z roku 1875, stojący w miejscu spalonej drewnianej świątyni z połowy XVII wieku. Wracamy na trasę i ruszamy dalej na północ. Kolejny przystanek to Porszewice. Po lewej stronie drogi znajduje się unikalna drewniana kuźnia (czynna!) z XIX wieku. Obszar leśny po prawo to największy park wiejski w województwie łódzkim o powierzchni 31 hektarów. Park zabudowany jest domami letniskowymi z okresu międzywojennego. Pomiędzy nimi stoi willa fabrykancka, nazywana też dworem, wybudowana przez R. Steinerta na początku XX wieku.


Kapliczka przydrożna w Górce Pabianickiej.

Kapliczka przydrożna w Górce Pabianickiej.


Willa Steinerta w Porszewicach.

Willa Steinerta w Porszewicach.


Wracamy na trasę i jedziemy do Konstantynowa Łódzkiego. W południowej części miasta znajduje się Ośrodek Sportu i Rekreacji "Nad Stawami". Dalej po lewej stronie drogi położony jest konstantynowski cmentarz katolicki w sąsiedztwie rzeki Łódki, nad którą obok stoi zabytkowy, drewniany młyn wodny. Centrum miasta to skrzyżowanie ulic: Łaskiej, 18 Stycznia, Łódzkiej i Zgierskiej, które przecina Plac im. Tadeusza Kościuszki. Konstantynów to dość młode miasto. Prawa miejskie uzyskał dopiero w 1830 roku. Pierwszymi osadnikami byli tkacze z terenu Niemiec. Do dziś zachowały się parterowe domy tkackie z I połowy XIX wieku. Z tego okresu pochodzi też Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny z lat 1826-1832, znajdujący się przy Placu Kościuszki. Na północ od skrzyżowania, na lewo od trasy do Aleksandrowa, na polach pomiędzy Rszewem, a Niesięcinem położone jest grodzisko stożkowate, czyli kopiec na którym przed wiekami stała fortalicja-siedziba obronna z XIV wieku. Wracamy na główne skrzyżowanie i jedziemy na zachód. Po prawej stronie drogi ukazuje się nam dawny kościół ewangelicko-augsburski (dziś katolicki) z lat 1826 – 1834. Docieramy do Placu Wolności. Pierwotnie miał powierzchnię ponad 12 hektarów i był największym placem miejskim w Polsce! Okrążamy go i wjeżdżamy na niebieski szlak rowerowy (samochodem też się da). Opuszczamy zwarty teren miejski i dojeżdżamy do lasu w Żabiczkach. Znajduje się tu ładnie wyeksponowany cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej. Trzymamy się szlaku i jedziemy dalej. Po przecięciu trasy do Lutomierska nawierzchnia drogi robi się gorsza. Zostawiamy z tyłu Konstantynów i przejeżdżamy przez most na Nerze (największa rzeka powiatu), potem skręcamy w prawo i dojeżdżamy do Bechcic, a następnie odbijamy w drogę przy kapliczce. Niebawem po lewej stronie ukaże się wzniesienie, kryjące cmentarz na którym spoczywają żołnierze niemieccy i rosyjscy polegli w tzw. „Bitwie o Łódź” w 1914 roku. Miejsce jest też wspaniałym punktem widokowym. Doskonale widoczny jest Konstantynów, zlewający się z łódzkim osiedlem Retkinia, oraz wieżowce „Manhattanu”.

Centrum Konstantynowa Łódzkiego.

Centrum Konstantynowa Łódzkiego.


Kopiec na łąkach w Rszewie.

Kopiec na łąkach w Rszewie.


Cmentarz wojenny w Bechcicach.

Cmentarz wojenny w Bechcicach.


Wracamy na szlak i poprzez ładny teren docieramy do Wrzącej-Parceli i Lutomierska. Popularny „Lutek” to dawne miasto, konkurujące przez stulecia z Pabianicami. Zachował się rynek i układ urbanistyczny miasta. Najciekawszym zabytkiem jest dawny klasztor na lewym brzegu Neru, który w części jest... zamkiem. Jedynym w naszym powiecie. Klasztor powstał na murach warowni Zarębów wzniesionej w XV wieku. Częścią „zamkową” jest nieotynkowane skrzydło z widoczną zamurowaną bramą wjazdową z gotyckimi łukami. Innym zabytkiem Lutomierska jest późnobarokowy kościół Matki Boskiej Szkaplerznej z lat 1775 – 1781. (Początek wariantu II).


Klasztor z pozostałościami zamku w Lutomiersku (skrzydło zamku po prawo).

Klasztor z pozostałościami zamku w Lutomiersku (skrzydło zamku po prawo).


Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Lutomiersku.

Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Lutomiersku.


(Nie dotyczy wariantu II) Wracamy do Pabianic przez Porszewice i Górkę Pabianicką. Po wyjeździe z Lutomierska można skręcić w Legędzinie w prawo, a następnie w drogę polną w lewo. Dojedziemy tym sposobem do mogił I wojny światowej. Przez Zalew wracamy na drogę do Pabianic. Całość trasy zamyka się w przedziale 60-70 km.

Mogiły z I wojny światowej w Zalewie.

Mogiły z I wojny światowej w Zalewie.


Wariant II


Z Lutomierska kierujemy się do sąsiadującego z nim Kazimierza. W międzyczasie warto zwrócić uwagę na niecodzienną linię tramwajową. Jest to niespotykany widok, kiedy szynowce suną poprzez wsie i pola, z dala od aglomeracji miejskiej. Po zachodniej stronie drogi wiodącej do Kazimierza uwagę przykuwa żelazny most tramwajowy na Nerze.


Most tramwajowy na Nerze pomiędzy Lutomierskiem, a Kazimierzem.

Most tramwajowy na Nerze pomiędzy Lutomierskiem, a Kazimierzem.


Wąską, asfaltową trasą docieramy do Kazimierza nad Nerem. Dawniej, podobnie jak sąsiedni Lutomiersk, miejscowość ta była ośrodkiem miejskim, stając się nim już przed rokiem 1288. Istniała tu komora celna. Miasto nigdy się jednak nie rozwinęło, poprzez konkurencję Lutomierska, ulokowanego na drugim brzegu Neru. Kazimierz zachował jednak układ urbanistyczny z rynkiem, przy którym stoi imponujący neogotycki kościół z początku XX wieku.


Rynek w Kazimierzu.

Rynek w Kazimierzu.


Kościół św. Jana Chrzciciela w Kazimierzu.

Kościół św. Jana Chrzciciela w Kazimierzu.


Okrążamy nietypowy kazimierski rynek w kształcie trójkąta i zgodnie z ruchem wskazówek zegara kierujemy się w stronę cmentarza. Znajduje się na nim zabytkowa kaplica. Droga ta prowadzi do Stanisławowa, gdzie po jej lewej stronie oglądać jeszcze można pozostałości starego cmentarza ewangelickiego. Jesteśmy na granicy powiatu pabianickiego ze zgierskim. Wracamy z powrotem i na pierwszym skrzyżowaniu skręcamy w prawo.


Cmentarz w Stanisławowie.

Cmentarz w Stanisławowie.


Przez Albertów docieramy boczną drogą (nieutwardzona nawierzchnia) do Malanowa, gdzie po prawej stronie wita nas kompleks stawów. Na położonym najbliżej centrum wsi, znajduje się wyspa, pozostałość po dawnym dworze na kopcu wzniesionym w XVII wieku. Po drugiej stronie stawu odnaleźć można relikty drewnianego dworu z I połowy XIX wieku, który jeszcze w połowie lat 90. ubiegłego stulecia stał w całości!


Kopiec podworski w Malanowie.

Kopiec podworski w Malanowie.


Relikty dworu z XIX wieku w Malanowie.

Relikty dworu z XIX wieku w Malanowie.


Wracamy na drogę i kierujemy się dalej na północ. Mijamy po prawo zabudowania Trupianki i skręcamy w drogę w lewo. Zatrzymujemy się pod budynkiem OSP Orzechów i przez łąkę udajemy sie do widocznego lasu. Droga nie jest łatwa, ale nagrodą jest znajdująca się tam niespotykana osobliwość przyrody. Jest nią największy w województwie polodowcowy głaz narzutowy i obwodzie około 10 metrów.


Głaz w Trupiance.

Głaz w Trupiance.


Wracamy na drogę w Orzechowie i kontynuujemy dalszą podróż. Opuszczamy na chwilę powiat pabianicki i w Starych Madajach skręcamy w lewo. Rozpoczynający się kompleks leśny to już "ziemia pabianicka". Dojeżdżamy do skrzyżowania dróg. Po lewej stronie znajduje się wieś Franciszków. My jednak skręcamy w lewo w leśną drogę. Tym sposobem docieramy do rezerwatu "Jodły Oleśnickie". Inforumuje o tym tablica, więc ze znalezieniem go problemu być nie powinno.


Rezerwat Jodły Oleśnickie.

Rezerwat "Jodły Oleśnickie".


Leśny dukt prowadzi nas do drogi, gdzie odbijamy w lewo i docieramy do Mianowa. Przecinamy skrzyżowanie i udajemy sie dalej w stronę lasu. Wkraczamy w obszar leśny i skręcamy w lewo, następnie zakręt w prawo i odbijamy w tą samą stronę w las, gdzie skrywa się rezerwat torfowiskowy "Mianów".


Rezerwat Mianów.

Rezerwat "Mianów".


Wracamy ma leśną drogę i kontynuujemy naszą podróż. Opuszczamy znów powiat pabianicki i przed przeprawą przez Ner wkraczamy na teren powiatu poddębickiego. W Rudzie Jeżewskiej skręcamy na skrzyżowaniu w lewo i asfaltową trasą podążamy w stronę Małynia. W tym dawnym mieście uwagę zwraca wysoka sylwetka kościoła z początku XX wieku. W przewodnikach znaleźć można informację o dworze w Małyniu. Stara budowla jednak już nie istnieje, a na jej fundamentach wzniesiono nową, nawiązującą do starego dworu.


Małyń.

Małyń.


Jedziemy drogą w stronę Kwiatkowic, wkraczamy znów w obszar leśny i docieramy do skrzyżowania. Po prawej stronie drogi jest powiat łaski, zaś po lewej pabianicki, w który znów wkraczamy i skręcamy w lewo. Ponownie przekraczamy Ner i wjeżdżamy do Puczniewa. Na początku wsi odbijamy w lewo, gdzie położony jest duży park podworski z XIX wieku. Nie zachowała się niestety sama rezydencja, jednakże oglądać można inne zabudowania dworskie. Drugą atrakcją Puczniewa jest grodzisko nad Nerem.


Park podworski w Puczniewie.

Park podworski w Puczniewie.


Wracamy na drogę, kontynuujemy nią podróż i skręcamy w prawo. Kilka kilometrów dzieli nas od Szydłowa, gdzie przy skrzyżowaniu, po lewej stronie znajduje się kolejny park podworski. Skręcamy w prawo i docieramy nad Ner, gdzie przy drodze widoczne jest grodzisko. W dawnych czasach funkcjonował tu gród.


Park podworski w Szydłowie.

Park podworski w Szydłowie.


Na pierwszym planie Ner. W oddali widoczne grodzisko w Szydłowie.

Na pierwszym planie Ner. W oddali widoczne grodzisko w Szydłowie.


Asfaltowa droga prowadzi dalej. Za zakrętem rozpoczynają się Jerwonice. Mijamy je i kontynuujemy naszą podróż, aż do widocznego przy drodze ośrodka rekreacyjno-wypoczynkowego. Po prawej stronie znajduje się duży staw, zaś po lewej domki kempingowe.


Staw w Jerwonicach.

Staw w Jerwonicach.


Teraz są dwa wyjścia. Możemy jechać chwilę prosto i skręcić w lewo w nieutwardzoną drogę w lewo, która zaprowadzi nas do zapory nad Nerem, oraz do Charbic Dolnych. Od zachodu sąsiadują z nimi Charbice Górne, gdzie po lewej stronie drogi znajduje się zespół dworski z XIX wieku. Dwór od dawna stoi pusty, będąc w nieustannym remoncie. Wracamy na drogę do Charbic Dolnych. Jadąc cały czas prosto, wrócimy znów do Kazimierza i Lutomierska. Droga z Jerwonic omijająca dwór i zaporę także prowadzi do Kazimierza i Lutomierska, wjeżdżamy nią w rynek tego miasteczka.


Dwór w Charbicach Górnych.

Dwór w Charbicach Górnych.


Z Lutomierska kierujemy się drogą na Szadek, a za remizą OSP skręcamy w lewo w „drogę środkową”, która zaprowadzi nas pod kościół i dwór w Mikołajewic. Największą atrakcją wsi jest zabytkowy, drewniany kościół wzniesiony na początku XVIII wieku. Świątynia posiada dobudowaną w II połowie XIX wieku neogotycką kaplicę. Po przeciwnej stronie drogi znajduje się dwór wzniesiony w XIX wieku przez Bobrownickich. Główną drogą kierujemy się na zachód i w Wygodzie Mikołajewskiej skręcamy w prawo. Ładną trasą przez tereny zielone docieramy do skrzyżowania w Janowicach, gdzie skręcamy w lewo. Przez Żytowice, Wolę Żytowską i Piątkowisko wracamy do Pabianica. Długość całej trasy (dwa warianty razem) wynosi około 100-120 km.



Tekst: Tomek Szwagrzak

Zdjęcia: Tomek Szwagrzak